Około półtorej miliona Polaków ma zdiagnozowaną depresję. Aż osiem milionów z nas cierpi z powodu ogólnie rozumianych zaburzeń psychicznych.
Z czym nam kojarzy się depresja?
Ze smutkiem, przygnębieniem lub pojęciem geograficznym.
Nie wolno zapominać, że depresja to choroba duszy – lekceważona jest w stanie zniszczyć nie tylko psychikę ale również zaburzyć funkcjonalność całego naszego organizmu. Mimo, że istnieje ogólny schemat objawów depresji, to jednak każdy nią doświadczony, może znosić chorobę tę inaczej. Dlatego tak często jednoznaczne zdiagnozowanie depresji u osoby jest dość skomplikowane, a zarazem trudne.
Depresja może być wynikiem traumy, doświadczenia skrajnie trudnej sytuacji życiowej, może wystąpić jako choroba towarzysząca uzależnieniu np. od alkoholu. Choroba ta ma także podłoże biologiczne i genetyczne. Jest schorzeniem nawracającym. Dotyka osób niemal w każdym wieku. Występuje w epizodach choroby afektywnej jednobiegunowej oraz dwubiegunowej.
Depresja ma kilka rodzajów. Na świecie doświadcza jej około 350 milionów ludzi a rocznie umiera na nią blisko 800 tysięcy. Skutkiem depresji może być skrajne wycieńczenie organizmu lub samobójstwo. Oba te przypadki mogą prowadzić do śmierci.
Obraz typowej depresji
Psychiatria wyróżnia dziesięć typowych objawów depresji. Wystąpienie trzech z nich w okresie trwającym powyżej dwóch tygodni może stanowić podstawę do postawienia diagnozy o występowaniu choroby. Pierwszym z nich jest obniżenie nastroju. Następnie brak energii witalnej i radości z życia. Osoba cierpiąca z powodu depresji doświadcza negatywnej samooceny oraz bolesnego poczucia winy. Jest skłonna do podjęcia zachowań samobójczych na skutek natrętnych i powracających myśli. Ma wyraźnie obniżoną aktywność. Zmaga się z zaburzeniami snu w postaci bezsenności lub wzmożonej potrzeby spania. Głodzi się lub kompulsywnie objada. Ludzie z depresją doświadczają przede wszystkim poczucia pustki, beznadziei. Pojawiają się zaburzenia pamięci a także koncentracji. Osoba chora izoluje się. Odcina od świata zewnętrznego, zamykają we własnym świecie ciemności i mroku. Nie widzi wyjścia z przytłaczającej ją sytuacji. Na skutek złego samopoczucia rezygnuje z dotychczasowych aktywności – praca zawodowa, pasja. Nie odczuwa żadnej przyjemności.
Depresja łączy się z manią. Chory może doświadczać stanów euforycznych po których następuje załamanie, czyli rezygnacja i zniechęcenie. W przypadku zaburzeń czy chorób psychicznych bardzo często mamy do czynienia ze świadomością osoby chorej, która w pełni zdaje sobie sprawę z faktu, że choruje.
Depresja może występować w padaczce, a także pozostałych chorobach neurologicznych. Może towarzyszyć nadciśnieniu tętniczemu oraz cukrzycy. Chory oprócz wspomnianej manii może również doświadczać stanów urojeniowych.
Jak pomóc?
Osobie chorej na depresję, zdaniem psychoterapeutów, trudno jest prosić o pomoc.
Depresja to nie lenistwo ani też chęć zwrócenia na siebie uwagi. To choroba którą trzeba leczyć! Tak więc, jeżeli ktoś z naszych bliskich cierpi z powodu depresji, musimy być konsekwentni i wytrwali – inaczej nie będziemy w stanie pomóc.
Nieustannie oferujmy swoje wsparcie. Zapewniajmy, że nasz krewny lub przyjaciel nie jest sam. Rozmawiajmy, a przede wszystkim słuchajmy, jeżeli chce mówić. Nie oceniajmy. Nie wymądrzajmy się ani nie pouczajmy. Bądźmy zawsze obok. Blisko. Leczona depresja, która mimo, że jest chorobą przewlekłą, pozwala normalnie żyć.
Pomocy można szukać w poradni POZ, poradni zdrowia psychicznego, ośrodkach wsparcia kryzysowego, punktach konsultacyjnych, szpitalach lub telefonie zaufania.
Zadzwoń pod numer 22 594 91 00. To jeden z wielu telefonów zaufania dla osób w depresji oraz ich najbliższych. Dyżury w środy i czwartki między 17. 00 a 19. 00 pełni tam specjalista, lekarz, który bez podawania danych dzwoniącego udzieli mu bezpłatnego wsparcia. Poszukaj pomocy w swojej okolicy. Na pewno ją znajdziesz! Depresję leczy się terapią farmakologiczną (lekarz psychiatra) lub psychoterapią a czasami łączy się obie te metody.
Pamiętaj, nie jesteś sam. Daj sobie pomóc. Warto!
